مارمولکِ زير پوستِ من سواد دارد.

واژه ها را خوب ميشناسد

ميداند " تنهائی " را چه جور بايد خورد

" بيزاری " چه مزه ای دارد

" فرار " تلخ است يا شور

" اميد " چرا تُرش نيست

" تنفر " با درد خشمزه ترست

" زندگی " تکان که بخورد کف ميکند

کجای " زن " را نبايد ليسيد

" مرد " را چه جور بايد بو کنی

" بچه " را هُرت اگر بکشی، تلخ ميشود

" من " را بايد با مزه ی " تن " نوشيد

" آدم " را اگر با " فکر " نخوری، اسحال ميگيری

" آری " را بايد با " چرا " لقمه گرفت

وَ ميداند " زبان " را فقط بايد قرقره کرد.

مارمولکِ زير پوست من خيلی سواد دارد

اشتهايش خوب است

وَ دهانش بوی معده ی مرا ميدهد.

فرهنگ کسروی